Heb ik weer!

Hallo lieve bloggers,

Dat heb ik weer hoor! Een gescheurd beenspiertje. Het gebeurde gisteren tijdens gym op school. We gingen slagballen/softballen – wat allebei erg op honkbal lijkt maak ach – en tijdens de warming-up voelde ik al een prikkeltje in m’n linkerbovenbeen. Ik dacht ach dat is straks toch weer over dus dat maakt niet uit. We werden in teams gesplitst en ons team moest als eerst aan slag. Ik ging op het uiteinde van de bank zitten om zeker te weten dat ik als laatst zal zijn. Ik zei zelfs nog tegen een meisje naast mij dat ik al iets in mijn been voelde, en dat ik dus een beetje daar op moest letten. Maar eigenlijk ging ik, i.p.v aan het eind,  per ongeluk aan het begin zitten! Ik was dus als eerst. Echt een ramp als ik ben, had ik dus al 2 foutslagen gedaan. Ik dacht van mezelf, nou die 3de zal ik waarschijnlijk ook niet halen en dan moet ik als een speer naar het eerste honk. Ik had zelfs nog in mn gedachte dat ik een beetje rustig aan zal moeten rennen omdat ik al een prikkel had gevoeld. De pitcher (de juf) gooide de bal en ik sloeg hem! Ik sloeg hem echt en hij ging nog de goede kant op ook! Ik dacht nergens meer aan dan behalve bij het eerste honk komen zonder een ‘uit’ te maken. Ik wilde gaan sprinten maar bij de 3de of misschien 4de stap schoot er een scheut pijn in mijn linkerbovenbeen. Ik dacht in de eerste instantie dat het weer maar een klein prikkeltje was omdat ik aan het rennen was richting het eerste honk. Maar net 2 stappen van het eerste honk vandaan – ja inderdaad ik had gewoon door gaan rennen, wat ik niet had moeten doen - voelde ik de pijn meer dan gewoon. Mijn ogen werden groot, mijn linkerhand greep naar mijn bovenbeen om het uitspattende gevoel tegen te gaan en ik greep met mijn rechterhand mijn mond vast om het niet uit te hoeven schreeuwen. Ik heb nog nooit iets gebroken of gekneusd en zo’n soort pijn heb ik dus nog nooit gevoeld. Zelf niet van een gescheurt spiertje. De tranen schoten in m’n ogen maar ik haalde het eerste honk! Daarna ging ik snikkend richting de bank en een teamgenootje nam mijn plaats in. Na ongeveer 3 minuten op de bank te hebben gezetten voelde ik dat ik langzaam aan het flauwvallen was. Erg vervelend. En ik riep dus met de stem die ik overhad naar de juf dat ik even naar buiten moest. Ik zag vlekken en ik hoorde mensen praten alsof ik onder water zat. Ik voelde mijzelf slap, maar was tevreden dat ik mijn been niet meer voelde. Ik zat ongeveer 10 minuten buiten op de grond tegen de gymzaal aan, onder toezicht van een meisje dat met ons mee gymde, totdat ik mezelf weer beter voelde. Ik herinner me dat de schoonmaker in de gang me een bekertje water bracht. Omdat hij zag dat ik me niet lekker voelde.

De rest van de dag ging moeilijk en langzaam voorbij. Ik dank mijn klasgenootje, en vriendin, Tara dat zij mijn steunpilaar was die me overal mee naar toe nam. En ik dank Jessica voor het dragen van mijn tas. Beide waarvan ik hen had gevraagd het niet te doen omdat ik eigenwijs genoeg ben om het zelf te proberen. Maar toch bedankt!

Nu is het alweer een dag geleden, en ik ben vandaga niet naar school gegaan. Het gaat nu wel al wat beter, ik kan op mezelf lopen zonder een steunpilaar nodig te hebben en ik kan ook al zelf opstaan en zitten. Vanacht werd ik een aantal keer wakker omdat mijn onderbewustzijn wilde draaien en dat deed zeer. Ik hou nog veel rust en hoop dat het snel over gaat.

xx Renata

Twilight obsessie? En een nieuw instrument!

Hallo lieve bloggers,

Even een blogje tussendoor! Ik heb namelijk al een tijdje niet geblogd, en wilde wel weer eens wat van me laten horen. Om te beginnen, ik heb me voor de volgende examenweek (week 15) weer ingeschreven voor een theorie examen. Permanenten deze keer. Naast het leren voor dit “oh zo moeilijke” examen, heb ik er weer een instrument bij! Jaja, ik heb de keyboard van mijn zwager overgenomen, najah, gekregen.  Ik ben er natuurlijk, oh zo muzikaal dat ik ben, meteen mee begonnen om iets te leren – ik denk dat ik dat doe om mijn enthousiastme niet kwijt te kunnen raken, je wilt natuurlijk zo snel mogelijk resultaat zien – en ik heb gekozen voor het nummer A Thousand Miles van Vannesa Carlton. Ik moet zeggen dat ik het mis had toen ik eerst altijd dacht dat die zo moeilijk is! Niet dus. Maar aangezien in er nog niet mee klaar ben, maak ik er nog geen filmpje van om op internet te posten. Zodra ik heb moeiteloos kan, gaan jullie hem zien.

Uiteraard naast leren en muziek maken heb ik nog een hobby – najah leren is niet echt een hobby van me -  namelijk lezen! Ik kon niet wachten op de film Twilight nadat ik had gezien dat die binnenkort in de bios zal verschijnen. Ik heb hem ondertussen gezien en vind het een erg boeiende en intressante film. Ik zocht op internet op te kunnen achterhalen of er een mogelijkheid bestond dat er een vervolg op zal worden gemaakt. Toen zag ik dat het een verfilming van een boek was! Ik las overal dat het boek dingen bevatte die de film niet eens liet zien, en raakte nieuwsgierig. Ik had meteen het boek gekocht en begon met lezen. Ik kreeg een obsessie en las kleine details en beschrijvingen die toch wel duidelijk in de film zouden moeten staan. Na dat ik weer de film heb gekeken – twee keer in 1 week – zocht ik verder na een mogelijk vervolg, zowel van het boek als de film. Merkte ik gewoon dat er al een hele Twilight boeken serie is! (Nogwel 3 vertaalde versie’s maar de 4de wordt al vertaald.) Ik ben vandaag net klaar met Nieuwe maan (new moon, vervolg twilight) met 427 bladzijdens. De nederlandse versie van Eclipse (3de deel) komt 3 April in de boekenwinkel waar ik mijn twilight boeken haal (utrechtse kinderboeken handel) I really adore this bookserie!

xx Renata

Orwell was right?! Who’s Orwell?

Hallo lieve bloggers,

Op het station Utrecht Overvecht is een nieuwe graffiti neergezet. Deze bestaat uit woorden: paranoid hersenstom, pillen helpen, push harder, per helicopter, piet hein. Op de plekken waar ik een komma heb geplaatst stond een ander teken dat ik niet kan vinden op het toetsenbord. Een paar meter verder stond in het zelfde handschrift nog: RFID Orwell was right. Aangezien deze graffiti mij erg benieuwd maakte naar de betekenis heb ik Orwell gegoogled. George Orwell was een man van woorden, een schrijver. In London, Parijs en een tijdje in Birma. Hij blijkt een hoop mee gemaakt te hebben. Het enige verband dat ik kon vinden tussen RFID en George Orwell was dat hij iets had tegen deze technologie. Helaas kan ik geen duidelijkere verband leggen. Toch maakt mij dat niet minder nieuwsgierig. Ik heb helaas nog geen foto van deze graffiti in bezit maar die komt snel!

Wat ook wel intressant is om te vertellen is dat mijn eerste reactie naar de graffiti dit was; er staat namelijk pillenhelpen, push harder. Mijn eerste gedachten hierna was dat het misschien zelfmoord stimuleren kan zijn voor mensen met een depressie die dat lezen. En aangezien het op een station is kunnen die mensen gewoon voor die trein springen! Ik ben sowieso erg benieuwd naar jullie reacties en of iemand van jullie deze graffiti heeft gezien. En als je de betekenis kan raden of weet zal ik dat ook graag weten.

xoxo Renata