Heb ik weer!

Hallo lieve bloggers,

Dat heb ik weer hoor! Een gescheurd beenspiertje. Het gebeurde gisteren tijdens gym op school. We gingen slagballen/softballen – wat allebei erg op honkbal lijkt maak ach – en tijdens de warming-up voelde ik al een prikkeltje in m’n linkerbovenbeen. Ik dacht ach dat is straks toch weer over dus dat maakt niet uit. We werden in teams gesplitst en ons team moest als eerst aan slag. Ik ging op het uiteinde van de bank zitten om zeker te weten dat ik als laatst zal zijn. Ik zei zelfs nog tegen een meisje naast mij dat ik al iets in mijn been voelde, en dat ik dus een beetje daar op moest letten. Maar eigenlijk ging ik, i.p.v aan het eind,  per ongeluk aan het begin zitten! Ik was dus als eerst. Echt een ramp als ik ben, had ik dus al 2 foutslagen gedaan. Ik dacht van mezelf, nou die 3de zal ik waarschijnlijk ook niet halen en dan moet ik als een speer naar het eerste honk. Ik had zelfs nog in mn gedachte dat ik een beetje rustig aan zal moeten rennen omdat ik al een prikkel had gevoeld. De pitcher (de juf) gooide de bal en ik sloeg hem! Ik sloeg hem echt en hij ging nog de goede kant op ook! Ik dacht nergens meer aan dan behalve bij het eerste honk komen zonder een ‘uit’ te maken. Ik wilde gaan sprinten maar bij de 3de of misschien 4de stap schoot er een scheut pijn in mijn linkerbovenbeen. Ik dacht in de eerste instantie dat het weer maar een klein prikkeltje was omdat ik aan het rennen was richting het eerste honk. Maar net 2 stappen van het eerste honk vandaan – ja inderdaad ik had gewoon door gaan rennen, wat ik niet had moeten doen - voelde ik de pijn meer dan gewoon. Mijn ogen werden groot, mijn linkerhand greep naar mijn bovenbeen om het uitspattende gevoel tegen te gaan en ik greep met mijn rechterhand mijn mond vast om het niet uit te hoeven schreeuwen. Ik heb nog nooit iets gebroken of gekneusd en zo’n soort pijn heb ik dus nog nooit gevoeld. Zelf niet van een gescheurt spiertje. De tranen schoten in m’n ogen maar ik haalde het eerste honk! Daarna ging ik snikkend richting de bank en een teamgenootje nam mijn plaats in. Na ongeveer 3 minuten op de bank te hebben gezetten voelde ik dat ik langzaam aan het flauwvallen was. Erg vervelend. En ik riep dus met de stem die ik overhad naar de juf dat ik even naar buiten moest. Ik zag vlekken en ik hoorde mensen praten alsof ik onder water zat. Ik voelde mijzelf slap, maar was tevreden dat ik mijn been niet meer voelde. Ik zat ongeveer 10 minuten buiten op de grond tegen de gymzaal aan, onder toezicht van een meisje dat met ons mee gymde, totdat ik mezelf weer beter voelde. Ik herinner me dat de schoonmaker in de gang me een bekertje water bracht. Omdat hij zag dat ik me niet lekker voelde.

De rest van de dag ging moeilijk en langzaam voorbij. Ik dank mijn klasgenootje, en vriendin, Tara dat zij mijn steunpilaar was die me overal mee naar toe nam. En ik dank Jessica voor het dragen van mijn tas. Beide waarvan ik hen had gevraagd het niet te doen omdat ik eigenwijs genoeg ben om het zelf te proberen. Maar toch bedankt!

Nu is het alweer een dag geleden, en ik ben vandaga niet naar school gegaan. Het gaat nu wel al wat beter, ik kan op mezelf lopen zonder een steunpilaar nodig te hebben en ik kan ook al zelf opstaan en zitten. Vanacht werd ik een aantal keer wakker omdat mijn onderbewustzijn wilde draaien en dat deed zeer. Ik hou nog veel rust en hoop dat het snel over gaat.

xx Renata